28th of October

Licht, De Kosmonaut, 2012

Ze zijn klein. ’s Nachts neemt hun moeder hen mee naar haar laboratorium. Blote voeten, slaperige ogen – potjes vol uranium schijnen hen zacht, zwak tegemoet. Niet veel later sterft ze. Noodgedwongen wordt de tweeling uit elkaar geplaatst. Bang om afscheid van elkaar te nemen, bouwen Hannah en Thomas Jáchymov een stad in hun hoofd. Één lijf, bloed, kop: één geheugen, één stad. Om naartoe te vluchten, om zich aan elkaar vast te klampen nu dat niet meer kan.

Vijftien jaar later. Donderdagnacht. Een willekeurige. Waar zonet een meisje uit de goot omhoog gekropen is, kotsend van een of ander themafeest, met een paardenkop. Een jongen. Raapt d’r, schraapt d’r van de stoep. Voor een geheugenexperiment. Om te kijken of het mogelijk is een trauma te verwijderen door het te bestralen zoals een tumor. Het uiteindelijke doel: totale zorgeloosheid. Een wereld zonder herinneringen, zonder geschiedenis. Alleen is het meisje Hannah en de jongen Thomas.

Licht springt heen en weer tussen verbeelding en werkelijkheid. Poëtisch en rauw. Een beetje Hard-boiled wonderland en het Einde van de Wereld, een beetje Eternal sunshine of the spotless mind. Over wat Marie Curie ooit ontdekte, maar waar de tijd ons brengt. Over het behoud van het schone, terwijl de geschiedenis je op de hielen zit. Wat licht was, wordt zwart. Wat mooi was, komt in verkeerde handen. Wat hoop was, brandt alles kapot.

Theater - Licht

Regie: Marieke Dijkwel
Spel: Sofieke de Kater, Marc Stoffels
Decor & kostuums: Dymph Boss
Techniek: Florian Oele
Fotografie: Dayna Casey

Annet over Licht
Eén van de mooiste verhalen die ik ken, is het verhaal van Marie en Pierre Curie. Ze deden onderzoek naar uranium, naar radioactiviteit. Het was Marie, die het allerliefst ‘s nachts hun werkruimte betrad: overal de zwak oplichtende silhouetten en capsules met hun producten. Een soort gedimde kerstverlichting. Ze konden er geen genoeg van krijgen. Het was Pierre, die een glas met uraniumzouten tegen zijn arm bond om te zien welk effect dat had. En, hij droeg graag een kleine hoeveelheid uranium in zijn jaszak. Om ze uit zijn zak te halen, om aan zijn vrienden te laten zien: ‘Kijk, het geeft licht.’

Het was wetenschap, maar evengoed een wonder. Zo werden ze, zonder dat ze het zelf doorhadden, besmet met radioactiviteit.

Ik ben van ‘86. Op 26 april van dat jaar bleek wat radioactiviteit kon doen: in die nacht vond de kernramp in Tjsernobyl plaats. Iets dat mooi was, in het begin, keerde zich tegen de mens. Het gruwelijke en het wonder in één.

Licht gaat over de wens opnieuw te beginnen, de mogelijkheid tot vergeten. Dat het hier pas begint. Dat alles wat gisteren is, nu was. Verwoest, verdelgd, platgebrand. De stilte, de leegte, zonder geschiedenis. Precies daar en dan, in die stilte, ligt een nieuw begin: het uur nul. Schoongespoeld, gelouterd, gezuiverd. De eerste stappen zetten op het land, zonder de last van wat was op onze schouders.

Licht gaat over de mens die zoekt naar dat nulpunt om te zeggen: vanaf nu, gaat het beter.

Bijzonderheden
De Duitse vertaling van Licht is verschenen bij Theaterverlag Hofmann-Paul (2014) en is van Ursula Adriaens.

Categories:  Theater